با کمال تاسف و تاثر
استاد حمید سخامهر در تاریخ ۱۳/۱/۱۳۸۸
در اثر سکته قلبی دار فانی را وداع گفت.
کاش اوندا کی واریدی بیز قدرینی بولیدوخ
ایندی کی الدن گتدی صفا و سخا گتدی
آواره او اوغلاندیکی جانانه سی یوخدور
بيچاره ده اول قیزدیکي دیوانه سی یوخدور
قیز ائوده گوزو یولدا قالیب ائلچینی گوزلور
اوغلانداکی ائولنمه گه کاشانه سی یوخدور
یاندیقجا توکور گوزیاشینی صبحه کیمی شمع
دورونده طواف اتمه گه پروانه سی یوخدور
اوغلان گوروسن قیرخا چاتیب سنّی سوبایدیر
سن پوللي نشان وئرکی حرمخانه سی یوخدور
شاعيرکی دئیر نعره مستانه چکن یوخ
ویران اولا بو شهری کی میخانه سی یوخدور
بیلمیر کی آدام کفله نیری ایچمه میش ایندی
از بسکی اویوب نعرهء مستانه سی یوخدور
ایله ایتیریبدیر اوزونو خلق تاپانمیر
بنزیر پوزولان زولفولره شانه سی یوخدور
آنجاق نه دییم عشقه ده حسرت قالیب انسان
بیر قوش کیمی کی دنله مه گه دانه سی یوخدور
آختارما سخا بوردا صفا ، چونکی بو شهرین
مین مسجدی وار بیر دانا میخانه سی یوخدور
«سخـــــــا»
شهردار محترم بيزدن سلام اولسون سيزه
سيزکيمي انسانلاری چوخ گورمه سين الله بيزه
سن بيل الله سن باري گل چاره قيل بو تبريزه
داده ئيت بو ملّتي تنگه زارا گتدي سيچان
« الامان يا شهردار شهرداري الامان »
يول آزاندا چاي قيراقندان کئچنده هر زمان
مرحمت ائت کورپونون اوستونده بير لحظه دايان
گورنئجه چايدا سيچانلار ايليري نقل مکان
تئز يتيش امداده کي ميدان چايين گوتدو سيچان
« الامان يا شهردار شهرداري الامان »
چاي قيراقندا سيچانيله دولوبدور ائو ائشيک
فضله از بسکي ساليبلار ائولره ايلنميشيک
گيزله نيب ائوده سيچانين قورخوسونداندا پيشيک
گَل يتيش داده اطاقي مستراح ائتدي سيچان
« الامان يا شهردار شهرداري الامان »
بيلميريک هاردان تاپيبلار يول سيچانلار ائوميزه
گاه گيريللر مطباخا گاه صانديقا گاه دهليزه
ديرماشيللار صندله يا تختخوابه يا ميزه
داده ئيت کي چِينَه دي يورغانيدا ييتدي سيچان
« الامان يا شهردار شهرداري الامان »
ايسته سيز هرگون سيزي يوز يول دعا ائتسين «سخا»
امر ائدين مأمورلاريز تبريزه سپسينلر دوا
يوخسا طاعون گلسه بو شهره تاپيلماز چاره ها
تئز يئتيش امداده کي تَرپَشمه سن گئتدي سيچان
« الامان يا شهردار شهرداري الامان »
«سخــــــا»
يار کي بئله ماميلي ماتان گورسه نير
چوخــدو ياشي اؤزده جوان گورسه نير
بَللي دَگيل لَبلَرينه نيلـــه يير
يئکّـــــه آغيز غنچه دهان گورسه نير
آينا قاباغيندا دورور هر سحر
وَسمه ياخير قاشي کمان گورسه نير
سورمه چَکير گوزلره, کيرپيکلَري
اوخ ساياقي تؤکمَگَه قان گورسه نير
حسرَتيلَه باخما قارا زؤلفونَه
رنگ ووروب رِشتهء جان گورسه نير
ائتمه سه زينت اؤزونه اون قلم
اوندا گوررسن نه يامان گورسه نير
زؤلف آغاريب رنگ سؤلوب دوغروسو
جانه وئره ن جان,جان آلان گورسه نير
«سخــــــا»
ضدي دير انقلابين کيم دئييري ايش آزدير
اونو توتدور«اوين»نين زندانينا تئز آزدير
دگر انديش مگر راستا بازاردا گورمور
بازارين ان بويو ايپليکچيدي يا بزازدير
قاپوسوندا گجيلين مين جوره آل وئر واردير
بيري دلال بيري باققال بيري ساعت ساز دير
گئديسن بورک آلاسان بورکچو بازاردان سانکي
بورکو قويماقدا گوتورماقدا ساتان ممتازدير
دلله زنده يا درعباسيدادا معلوم دور
کهنه پالتارچيلارين هامموسو هوللوک بازدير
کچمک اولمور سس اليندن بازارين آغزيندان
آي کوپن آي کوپن آوازي طنين اندازدير
تا کوپن آل وئريده وار داها قالماز بيکار
سويوناندان سورا هر ديپلمه کي,سربازدير
دوزدوکي وارليدا يوخسولدا سيزيلدير با هم
بازارا کيم سوخولوب,آمما کئفي چوخ سازدير
ايلده برنامه سي يا خارجه دير يا کيش دير
بير بئله پول اله سالماق اوزو بير اعجازدير
سانکي طياره دوزلدن باباسيميش دايم
کهکشانلاردا اونون ايش پئشه سي پرواز دير
قالميشيق بيزده ياوان سنگکه حسرت بوردا
بسکي وردست بد اخلاقدي شاطر دانقازدير
هره بير جور چاپيري مملکتي آنجاقکي
يازيق آيليقچيلارين آيليقي چندرقازدير
سنده آز سوءيله سخا مملکت ايش سيزليکدير
ضدي دير انقلابين کيم دئييري ايش آزدير
«سخـــــــا»
گـــــئجه گؤردوم یوخودا شهر چراغــــــان اولدو
گـــــــؤردوگوم یــــــــئر،نظریمده یئکه میدان اولدو
گؤرمــــــه میشدیم من او میدانی باخیردیم،بیردن
آنامـــــــــین قامــــــتی میــــــــداندا نمایـــــان اولدو
نئــــچه ایلدن سورا گؤرسندی، ایشقلاندی گؤزوم
یــــــئتیشیب روحــــــو، منیم روحوما مهمان اولدو
آنامـــــــــین روحـــــــو منیم روحومولا بیرلشدی
ائــــــله بیل بیر دانــــــــا جسمیمده ایکی جان اولدو
چوخ سئویندیم اونو گوردوم اوره گیم چــیرپیندی
والـــــــه اولـــدوم، اودا گؤرچک منی شادان اولدو
دئـــــــدیم ای گـــؤزلریمین نورو آنا! هاردایدین؟
غــــــم هــــــــــجرینده اینان کی اوره گیم قان اولدو
اونـــدا کی سن واریـــــدین آنلامادیم قدریوی من
ســــــن گئـــــــده نــــدن سورا دنیا منه زندان اولدو
ده گـــؤروم توختـامیسان، ایندی یئرین راحتدیر؟
دوداغــــــی قاچـــــدی باشین توولادی خندان اولدو
گــــؤزلریـن تیکدی منـــــــه حســـرتیله آه چکیب
پـوزولـــــوب حالــــــــــــی قهرلندی، پریشان اولدو
دئــــــــدی: من راحــــــــتم! آمما نــگرانم سنده ن
ســــــؤزو آغـــزیندا ،دولوب گؤزلری گیریان اولدو
آغـــــلایا - آغــــــلایا دؤنــــدو ابــــــدیت یولونا
یـــــولا دوشــــــــــدو او قدر گئتدی کی پنهان اولدو
قــــیشقرانـــدا: آنـــــا گئتمـــه منی یالقیز قویـــما!
هـــــاراییمدان،یــــــوخودان جمـــله هـــراسان اولدو
آییلاندان سورا گؤردوم کی گئدیب یوخــدور آنام
وصل رؤویـــــاسی قوتولـــــدو یئنه هــــــجران الدو
قبر ائـــــوینده اؤلـــــــولرده نــگران دیر بیزده ن
فلــــــــکین چــرخی چونوب گؤر نئجه دوران اولدو
منــــی دؤنیاده هئچ آرواد سئوه بیلمز آنــــــا تک
بیـــــر دانایـــــدی آنــــام، افســوس اودا بیجان اولدو
یادینا جمـــــــــعه گؤنـــو دوشدو«سخا»نین آناسی
بـــــاشلاییب بو غـــــــــــزلی یازدی غزلخوان اولدو
شعر از :حمید سخامهر
روزی که تیغ خصم تو با رنگ آشنا
میکرد دستهای ترا از تنت جدا
رخسار خود که سرخ نمودی بخون خویش
از هیبتت هنوزگریزند شحنه ها
رزمی که با خلیفه شجاعانه کرده ای
حیثیت خلافت و سالوس برده ای
در دفتر زمان خلفا جمله مرده اند
سوگند میخورم که تو بابک نمرده ای
آن نهضت سترگ تو یک انقلاب بود
بر پوزخند دشمن ایران جواب بود
از بیم دین خرم تو چشم معتصم
شب تا سحر بحسرت یک لحظه خواب بود
دشمن نشد حریف تو در جنگ تن به تن
ناچار شد حیله کند همچو اهرمن
دشمن نبود آنکه ترا کشت دوست بود
از معتصم خبیث تر افشین بی وطن
در پیش خصم مارش شجاعت نواختی
با خون خود حماسه ی جاوید ساختی
دیگر چه جای شکوه که دستت بریده شد
در نرد عشق بردی و هرگز نباختی
نامت میان شیردلان قهرمانشدست
پیوسته افتخار آذربایجان شدست
از آن دیار قلعه ی خود را نگاه کن
میعاد راز جمله ی آزادگانشدست
عشق است این وصال بایثار بسته است
عاشق ترین قافله سالار گشته است
پروانه وار همچو سخا یا که سوخته
منصوروار یا بر سر دار رفته است
شعر از :حمید سخامهر
دكتر باستاني پاريزي
شنيـــدم بـه تركيــه ميگفت تـــركـي كــــه تركنــد يكسر بزرگـان عالــم
چه جالوت و طاعوت و موسي ابن عمران چه سقــراط و بقراط و عيسي ابن مريم
چه داوود و هــود آن رســول گــرامي چـه يعقوب و نــوح آن نبــيّ مكــرّم
چه زرتشت و مـاني چه بودا چه گانـدي چه سلمـــان و بـوذر چه مقداد و ميثم
چـه سنگين دل افراسيــاب و چه پيـران چه روئين تـن اسفنديــار و چـه رستم
چه بــو نصــر و بيـروني و ابـن سينــا چه خيّــام و رازي چه حلاج و حاتـم
چه حسان و چه حافظ چه سحبان و حافظ چه فضـل ابن يحيي چه يحيي ابن آثـم
چـه شمس و نظــامي چه ملّاي رومــي چـه فـــردوسـي آن استـــاد مسلّــم
چه كانت و دكارت آن دو درياي حكمت چه پادلــو و پاستــور دو علم مجسّـم
چه آن فخـــر تاريخ آتــا تـورك نامي چه بيسمارك آن مــامور صــدراعظـم
چه جرجيس و چرچيل و لقمــان دانــا چه شمس و چه لقمان چه ابراهيم ادهـم
ز دارويـن و گـاليلـــه و هشتـــرودي ز جمشيـد جم تـــا به جمشيد اعلــم
بپـــرسيــد رنـــدي كـه راًي گـرامي از اين ديـدگـــه چيست دربــاب آدم
بگفت ايـن حقيقت چـو روزست روشن كه بـــود اول او تـرك بعداً شــد آدم
جواب ترك تركيه به دكتر باستاني پاريزي
حمید ترک اوغلو
بســـا از بزرگـــان اهـل قلــم سـرايند شعر و غزل بيش و كـم
چنــان خودپسندند و پر مدّعـــا كنند ادّعـــاي خـدائـي بمـــا
نميخواستـم مــو شكافي كنــم خطـاي كسي را تــلافي كنــم
ولي صحبت اينجـا ز حيثيت است طرفداري از حق يك ملّت است
از آن خوپسندان بــراي شمــــا شناسانم اكنــون شويد آشنـــا
يكــي باستــاني پاريــزي است كه او دكتـر سِرتِق و هيزي است
نويسد كه آدم ازل تــرك بـــود سپس گشت آدم رســالت نمود
شــده تــرك آدم بقـول شمـــا شما كـــي شويد آدمي دكتـرا
(زدي ضربتم ضربتي نــوش كن) جوابي كه دارم تــرا گوش كن
بعيد است از چون تو دكتــر بسي اهـــانت كند بـــر زبان كسي
همه اهل منطق بر ايـن باور است كليد زبـان در دهان مـادر است
اگـــر بي پدر مـادري هم بـدان كه مادر گرامي است در هر زبان
نــدانم ز تــركان چه بد ديدهاي كز ايشان چنين سخت رنجيدهاي
بَدي ديــدهاي گر ز افراسيــاب سكندر سـرت كاخ كرده خراب
لبت را تموچين اگــر دوختـــه عـــرب هم كتاب تـرا سوخته
بخــاكت بسي دشمنان تــاختند چه از كشتــهها پشتهها ساختند
كجا بودي آنگاه اي ضـــد ترك نهان گشته بودي مگر زير كرك
خودت كردهاي عمـر بيهوده صرف چو كبكي فرو برده سر زير برف
ز پشت خـودت گشتــهاي بي خبر نفهميدهاي دارد آنجــا خطـــر
دگــر بيش از اين طعنه بر مـا مزن كه هــرگز نبودي بفكــر وطـن
چـــرا هست بر مـــا زبانت دراز نگه كــن بتاريخ بـا چشـم بـاز
ز بدبختي خويش عبــرت بگيـــر ز مردان كمي درس غيـرت بگير
رقيبت روان گشتــه آنسوي مـــاه تو هم ماندهاي تاكنون قعـر چـاه
چـو سگها كم از دورها پارس كن سخنراني از ترك و از فارس كن
ز نفرت دل خويش را پـــاك كن نشد پاك اگر بر سرت خاك كن
دگر مُرد هيتلر بـدان ضرب شست غــرور نــژاد آفـرينان شكست
همه مردمــان هست با همدگـــر برادر ز يك مــادر و يك پــدر
بيــا اين يكي پنـد را گوش كـن نفـاق افكني را فرامــوش كـن
تـو گفتي كـــه پور پشنگيم مــا كه اين افتخــار است بر تركهـا
كه هرگـز نكشتند ايـــن تركهــا چو رستم به نيرنگ فرزنـــد را
يقين شــاه كاووس هم ترك بـود شمــا را بدانگونه رســوا نمود
بعالــم كن اكنون چنــان وانمود اهوراي مزدات هم فــارس بود
بــده شمسِ تبريــز مـا را بمــا ابوالقـــاسم فـارس مال شمــا
نــــدارد كسي از شمــا انتظـار كه از حرفهايت شوي شرمســار
لب شعر اينجا دگــر بستني است سكوت ارچه سرشار از گفتني است
شعر از : حمید سخامهر
